Column 11: Wie zegt dat een ouder zijn makkelijk is?

Wie zegt dat een ouder zijn makkelijk is? It’s hard work!! En het geeft je veel stress op sommige momenten. Maar je doet het met heel je hart, en liefde. En beschermen zal je ze!!!

Zo heb ik dat ook gedaan voor J. maar daar kom ik straks op terug.

Ik merkte dat J de laatste paar dagen wanneer ze de wc doorspoelde naar haar oortjes greep. Het teken dat het te hard was voor haar. Ik dacht, dat heeft ze Jan zien doen. Want die doet dat namelijk ook als wij op een trein aan het wachten zijn en een andere trein langs komt in volle vaart. Dus ik zocht er niets achter. Tot die ene nacht -de nacht van donderdag op vrijdag. Moord en brand schreeuwde ze. J heeft nog nooit zoveel geschreeuwd, het leek wel op het gejammer van een hondje. Het ging door merg en been… Het begon om 1 uur ’s nachts, en na haar wat getroost te hebben, viel ze gelukkig weer in slaap. Maar de rust was van korte duur want om 01.45 begon het weer; ze huilde en greep naar haar oortjes.

Ik zei tegen Jan dat we misschien maar moesten bellen naar de huisartsenpost. Ik bleef bij J om haar te troosten en Jan ging naar beneden om te bellen. Na 15 min was Jan nog steeds niet terug, en was ik nieuwsgierig en ging naar Jan toe, met J in mijn armen. Jan was net klaar met de arts, die zei dat wij moesten afwachten en dat wij aan het werk moesten gaan met aspirine en met neusspray. In de ochtend gelijk kopen zei Jan, maar een ouder is altijd voorbereid op alles (of is dat gewoon Aldo die op alles voorbereid is!!! Lol). En dus haalde ik neusspray en kinderparacetamol tevoorschijn waar we meteen mee zijn begonnen.

Ik moet zeggen, het hielp (of zo leek het). Na de medicijnen een half uur in te hebben laten werken, werd het stil en zijn wij weer gaan slapen. Het werd ochtend, Jan ging na een korte nachtrust werken, en ik keek het even aan, zoals de arts zei. Alleen het “even aankijken” had een andere betekenis voor ons beide. Toen Jan thuis kwam vond ik dat J geen goede vooruitgang had geboekt. Ik vroeg Jan om weer te bellen; deze keer naar onze  eigenhuisarts.

Daar kreeg hij de receptie aan de lijn. En deze beste dame, zei precies hetzelfde wat er de nacht ervoor tegen ons werd gezegd: “Je moet afwachten en de neusspray zijn werk laten doen. Het heeft geen spoed zo te horen”. Maar omdat deze beste dame best wel een harde stem had, kon ik alles meeluisteren. En wat ze zei, beviel mij niet. Zowel J, als ik, als Jan hebben een mega slechte nacht gehad, en ik wilde niet weer zo’n nacht. Daarbij komt dat wij over een paar dagen met vakantie gingen, vliegen naar Amerika. Ik had geen behoefte dat J daar naar een arts moest gaan, of nog erger: de eerste hulp!

Dus ik pakte de telefoon van Jan af, en ik zei: “Ik ga niet afwachten. Dat heb ik al gedaan, een halve dag.”

“Ja maar meneer het klinkt niet als spoed”, kreeg ik te horen. Niet spoed???!!!

“Mijn kind ziet te huilen van de pijn, volgens mij is dat spoed!!” zei ik.
De assistente antwoordde: “Maar meneer, er is geen plek. Ik heb pas plek na het weekend. Wacht gewoon af tot na het weekend, en bel maandag terug als het niet beter is geworden.”

“Is dat mens nou helemaal gek geworden?” dacht ik. Ik ga niet wachten.
“Ik wil dat nú de dokter ernaar gaat kijken.” antwoordde ik, en weer zei de receptioniste dat het geen haast had.

Nou toen begon ik van binnen te borrelen… “Geen haast?! Ik ga over een paar dagen vliegen! Wij gaan met vakantie! Jij hebt zeker zelf geen kinderen??!!!”

Amai, ik zei dit, en het eerste wat naar boven kwam, was dat ik wel een ouder leek. Hoe vaak heb ik diezelfde woorden niet gehoord in mijn omgeving als men niet hun zin kreeg.

Ik liet de assistente niet eens antwoord geven. Ik ging gewoon door met mijn eisen. “Ik wil nu langskomen en wil nu een dokter spreken, want ik ben klaar met jou.”

“Maar meneer…”

“Hoor je mij niet? Ik ben klaar met jou. Ik heb erg slecht geslapen en je wil nu niet met mij in discussie gaan!”

Ik gaf de telefoon terug aan Jan en de assistente gaf aan dat ze het beste met J voorhad, maar dat wij moesten afwachten. “Maar kom maar langs om 16.00, eigenlijk sluiten we dan, maar ik zal vragen of er een arts langer wil werken”.

Ik zei tegen Jan, oh, nu kon het opeens wel!!!!

Om 16.00 uur zaten wij bij de huisarts en zij gaf aan dat wij moesten afwachten, het standaard antwoord net als de rest. Het was niet ernstig, en we moesten gewoon doorgaan met neusspray en aspirine. Andere medicijnen werden slechts voorgeschreven bij hoge koorts…

Okay. Dit was het enigste dat ik wilde, langs gaan en dat J bekeken werd. En dat een persoon die ervoor heeft gestudeerd, een professional, hetzelfde zei als de persoon aan de telefoon midden in de nacht, of de receptie de volgende dag. Nou ja, dan zullen we het inderdaad maar afwachten.

Overigens zei de assistente helemaal niets toen ze ons in real life zag verschijnen. Best jammer, had best nog een ronde willen sparren met haar!!!

Waarom moet men altijd een grote mond hebben voordat hij of zij zijn zin krijgt!!!???

Ik zie dit ook op mijn werk. De mensen met de grote mond krijgen altijd hun zin. Ze krijgen altijd antwoord op hun vraag of krijgen altijd hun zin. En de sukkels die nooit wat zeggen (zoals ik), krijgen nooit antwoord, of pas na een lange tijd wachten.

Nou, niet bij mijn kind. J kan niet voor zichzelf opkomen. En als ik het niet doe, wie gaat dat wel doen voor haar?