Column 12: kinderen van anderen

Hoe komt het dat alle andere kinderen dan de jouwe altijd de ideale kinderen zijn? Als je de ouders mag geloven dan…

Ik neem mijzelf als voorbeeld. Ik zeg dan, L kon lopen toen ze 11 maanden was. Dat klopt echt en we hebben een filmpje als bewijs. Dan krijg je als antwoord: “Oh, wat goed. Maar mijn kind kon lopen al toen ie 10 maanden was! Dat heeft ze van mij, want ik was ook vrij vroeg met lopen. Ik kon al lopen met negen maanden!”
Makkelijk gezegd, je kind is nu twee jaar en je kan het toch niet meer bewijzen.

Of wat dacht je van de “terrible two” oftewel de peuterpuberteit? Wie kent het niet… Je kind luistert niet, je kan hem/haar wel achter het behang plakken. Je blijft herhalen dat hij/zij iets niet moet doen, maar zonder resultaat. Je bent ten einde raad…
“Wat doe ik toch fout?” denk je dan. En dan krijg je nog lekker een schop na, wanneer je van anderen te horen krijgt: “Nee hoor, dat doet mijn kind nooit! Mijn kind huilt nooit.” Weten ze niet dat ze door de mand vallen als hun kind erbij is?
Of gaan ze dan zeggen: “Dat doet ie nou anders nooit..!” Nee, right. Net als die hond die nooit bijt, maar dan plotseling zijn tanden in je enkel zet. Je loopt namelijk in de supermarkt en ziet dat hun kindje helemaal tekeer gaat omdat het niet word gekocht wat hij graag wil. Of je parkeert je auto bij het winkelcentrum en zit bij het simpelste woordje nee, dat hij/zij een woedeaanval krijgt.

Gelukkig zijn er ook ouders die wel de waarheid zeggen. Een vriendin van ons, S., vertelde laatst dat hun zoontje het woord “nee” niet meer kan verdragen. Dan gaat ie lekker te keer, maar dan ook gelijk met alles erop en eraan. Ook een vriendinnetje van J. luistert de laatste paar maanden megaslecht. Ze hoort alleen maar dingen die ze wil horen en de rest niet. Dat zijn nu eenmaal kinderen, ze dagen je uit en kijken hoe ver ze kunnen gaan.

Ik kan je nu vertellen, J & L zitten in de fase dat ze mega (Oost-Indisch) doof zijn; je kunt alles wel tachtig keer herhalen. Ook leuk is het tegenwoordig dat als je aan J. doorgeeft dat ze iets niet mag doen… Poef! Twee seconden later denkt L. dat zij het wel mag doen… Waarschijnlijk denkt ze dan: “Je had het toch niet tegen mij, maar tegen mijn zus toch!” En dat na-apen gaat de hele tijd, de hele dag door. Amai.

Ik ben van menig dat school en/of de peuterspeelzaal er ook mee te maken heeft dat je kind zo doet. Ze doen elkaar allemaal na. L. is net drie jaar oud, en zit nu al in de waarom-fase. Waar zou ze dat vandaan hebben?

Mijn vraag blijft dus nog steeds waarom zo’n ouder dat toch doet? Waarom laat jij je kind beter lijken dat hij/zij is?
Het is toch geen wedstrijd…?