Column 13: Familie

Waarom doet je familie je altijd pijn, en verwachten ze dat jij ze vergeeft??! Mijn eigen familie (en dan bedoel ik mijn familie die in Nederland woont) heeft zich stil gehouden voor meer dan twee en een half jaar, en dan uit het niets word je gebeld door je oudste zus omdat ze jouw hulp nodig heeft. Ze vertelt alleen maar over haar eigen problemen, en vraagt geen één keer: “Hoe gaat het met jou?”

Vervolgens doet zij of er niets aan de hand is. Wat is de volgende stap?
Met zijn allen Kerst vieren, net of wij one big happy family zijn en alles vergeten..?
Yeah, sure! Het is allemaal om er mijns inziens zèlf beter van te worden.

Een ander voorbeeld gaat over de biologische ouders van J & L. De laatste bezoekregeling is alweer een half jaar geleden, maar omdat ze nu tijd hebben, willen ze de kinderen weer zien. Maar voor hoe lang gaat het deze keer goed? Afgelopen keer hebben ze de meiden meer dan anderhalf jaar niet gezien, omdat ze geen tijd hadden of andere dingen belangrijker vonden, bijvoorbeeld strandbezoek, een verjaardag, doktersbezoek, of zelfs oppassen op hun kleinkind. Deze excuses zijn door henzelf doorgegeven aan ons; en laten wij het niet hebben over die keren dat ze niets van zich lieten horen en wij voor niets zaten te wachten.

“Waarom?!”, vraag ik me dan af.
Waarom doet familie dit soort dingen? Denken ze dat je ze toch gaat vergeven, juist omdat het familie is? Waar staat geschreven dat je ze moet vergeven?
Snappen ze niet dat ze je pijn doen?
Gelukkig weten de meiden niet wat er speelt op dit moment, voor zover wij weten. Ze beseffen nog niet waarom sommige mensen niet in hun leven aanwezig zijn. Maar dat blijft natuurlijk niet altijd zo. J is al vier jaar, en L is ook niet dom!!

Het is waar wat men zegt. Je familie, daar word je mee geboren. Maar vrienden, die kies je zelf en die kroon je tot je familie.

Dus voor mijn “vrienden-familie”, thanks dat jullie er zijn, voor mij, en mijn meiden.

Xoxo.